Buscando a fervenza maior
Augas quentes, enfornadas no interior da terra. Augas naturais. 
O último día
Un día moi agotador
Marosa espertounos ás 8:30 como sempre. Empezamos a preparar a maleta para despois levala para o autobús; a continuación vestímonos e baixamos para a pista de baloncesto. Esperamos a que abriran o restaurante para poder almorzar; entramos e puxémonos a almorzar. O almorzo era riquísimo.
Ao acabar saímos afora para xogar un cacho e poder seguir preparando as maletas. Despois de un cacho veu o autobús e levounos ao centro de Celanova (Ourense). Logo, Antón invitounos a un xeado e sentou moi ben pola calor que facía. Ao acabar o xeado, fomos ao mosteiro ( onde estivo vivindo Marosa cando era nena). Era moi bonito. Vimos unha capela pequeniña (non colliamos todos dentro) e moi antiga, un claustro, a igrexa, a sacristía e un coro que estaba no alto onda o órgano, grandísimo, e onde había uns libros moi grandes e vellos. 
Alí tamén estivera Marosa e aínda se conservaba un R feito pola profe.
Despois fomos á torre de Vilanova dos Infantes. Era moi bonita. Vimos varias maquetas e explicáronnos todo o que había de importante na zona de Celanova. Por último, subimos á cima e dende alí víase toda a comarca. Logo fomos a xunto de Don Adolfo, o cura. Ensinounos a Virxe do Cristal e contounos e recitounos o poema da súa lenda; a virxe é moi bonita e pequechiña. Tamén nos contou a súa historia. E finalmente fomos comer a un sitio moi bonito, en ourense, e Antón convidounos a outro xeado.
Despois fomos ver Ourense, sobre todo a catedral. Fóra facía moita calor e dentro estabamos fresquiños.
Non subimos á Ponte do Milenio porque quedaba pouco tempo e o autobús non podía parar ao lado para baixar.
Por último fomos ás termas de Outariz. Tivemos que cruzar andando unha ponte por riba do río Miño. Bañámonos nas augas quentes e nas frías. Pasamos moito tempo, pero fíxosenos pouco. 
Ás oito en punto os profes mandáronnos saír das termas. Vestímonos e fomos ao autobús para marchar á casa. Marchamos máis tarde do previsto e tivemos que chamar ás nosas nais que viñeran por nós ás nove e cuarto.
Chegamos ao cole e as nosas nais estaban alí recibíndonos.
Foi unha viaxe inolvidable!
Pasamos por carreiros diferenciando árbores.
Cousa bonita iso das augas quentes... e naturais!
As pozas de Outariz foron unha gozada. 
Resultaron mellor aínda do agardado.
Xa en Baños de Río Caldo houbera un adianto e fixérase pouco.
En Outariz veu o desquite: dúas horas, ben completas, a "refrescarse" coa auga (o de refrescarse é un dicir, pois estaba a auga ben quente).
Non quedou poza pola que non pasaramos.
De cando en vez había que ir a unha poza de auga fría a quitar a calor do corpo.
Para non esquencer!
O mellor remate a estes tres días.
Segundo día
Marta R. Barciela e Jesús Castro/ MUÍÑOS
Despois de pasar a primeira noite, pola mañá os profesores despertáronnos ás oito e media. Almorzamos ás nove, almorzamos leite acompañando con croisants con zume e torradas.
Despois de almorzar fumos ao Centro de interpretación”Aquis Querquennis”. A continuación fumos ao campamento e á mansión romanos; unha parte estaba escavado, outra sen escavar e algunha asulagada pola auga do encoro das Cunchas
Fomos ao monte do Xurés, subimos pola parte portuguesa, e baixamos pola española. Facía moita calor e a subida foi dura. Comemos tras pasar a fronteira internacional e baixamos a un pobo chamado Requiás e collemos o autobús cara ao albergue.
A comida era moi boa e poñían bastante cantidade. O trato era moi amable. Xa pola noite xogamos a varios xogos como por exemplo a sardiña e o pano.
Foi un día moi cansado.
